W 2003 r. poszkodowany został Krzysztof R. - potrącony przez samochód. Sprawcą był kierowca samochodu, który za spowodowanie wypadku został skazany prawomocnym wyrokiem wydanym w postępowaniu karnym. Na skutek wypadku powód doznał otwartego złamania obu kończyn dolnych, wieloodłamkowego złamania kości promieniowej z porażeniem nerwu promieniowego prawej ręki, urazu głowy i kręgosłupa oraz rozległego urazu jamy brzusznej w postaci rozerwania kreski jelita cienkiego i okrężnicy z częściową martwicą tych narządów. Doznane obrażenia doprowadziły do zaburzeń oddychania i krążenia, konieczności odżywiania pozajelitowego i utrzymywania związanej z tym higieny stomijnej, a w dalszej kolejności do odleżyn i przetoki brzusznej. Powód przeszedł trzy operacje ortopedyczne i dwie operacje jamy brzusznej, w związku z czym od dnia wypadku przez 9 miesięcy przebywał w szpitalu.

Przez większą część pobytu był niemal całkowicie unieruchomiony i wymagał pomocy osób trzecich przy wszystkich czynnościach, takich jak np. karmienie, pojenie, załatwianie potrzeb fizjologicznych, oklepywanie, opatrywanie ran i odleżyn czy przewracanie się na bok. Prawie codziennie do szpitala, oddalonego od miejsca zamieszkania o 20 km, przyjeżdżała żona lub inni członkowie rodziny powoda, aby pomagać mu w opisanych czynnościach, kupować potrzebne leki i artykuły żywnościowe. Po powrocie ze szpitala poszkodowany wymagał niemal całodobowej opieki, którą świadczyli jego bliscy. Po okresie całkowitego unieruchomienia powód poruszał się o kulach albo korzystał z aparatu usprawniającego. Pomimo rehabilitacji nie odzyskał sprawności sprzed wypadku. Po wypadku wymagał i nadal wymaga wysokobiałkowej, witaminowej diety.

Przed wypadkiem poszkodowany był osobą aktywną zawodowo, rodzinnie i towarzysko, jeździł na rowerze, uprawiał działkę. Obecnie nie może korzystać z takich form aktywności, gdyż nie odzyskał zdolności swobodnego poruszania się, doznaje ograniczeń w codziennym funkcjonowaniu i nadal jest zmuszony korzystać z pomocy osób trzecich. Lekarz-orzecznik ZUS uznał poszkodowanego za całkowicie niezdolnego do pracy i samodzielnej egzystencji. Przebyte urazy spowodowały, że poszkodowany Krzysztof R. wycofał się z życia towarzyskiego i do minimum ograniczył kontakty z rodziną. Wstydzi się szpecących blizn, ma trudności z nawiązaniem prawidłowych relacji z wnukami, nie może ich podnieść ani schylić się czy uklęknąć. Stał się zgorzkniały, pełny poczucia niezasłużonej krzywdy i uważa, że nie czeka go w życiu już nic dobrego. Poszkodowany cierpi na poważne zmiany nastroju, wpada ze skrajności, polegającej na pretensji o wszystko i do wszystkich, złości oraz poczucia krzywdy do obaw, że jest ciężarem dla bliskich.

Sąd Okręgowy rozpatrując sprawę Krzysztofa R. zasądził na jego rzecz 400 tysięcy złotych zadośćuczynienia. Ponadto sąd zasądził zwrot kosztów odwiedzin w szpitalu, wydatków na leki, środki opatrunkowe i sprzęt rehabilitacyjny oraz sprawowania opieki.